دیروز عصر هنگامیکه پاریس اولین یکشنبه بسیار گرم خود را در سال جاری تجربه می کرد به دیدار بازی فوتبال ایران مکزیک رفتیم. پیش از این قرار بود این بازی در یک ورزشگاه و بصورت اکران بزرگ به نمایش در بیاید اما ظاهرا شهرداری پاریس با تغییر برنامه خودش ایرانیان را سرگردان نمود. خانه فرهنگ ایران در پاریس بعد از تغییر برنامه شهرداری اعلام نمود که این بازی در محل رستوران ایرانی پاله دو پرس به نمایش در خواهد آمد. پاله دو پرس پیش از این یک رستوران و دیسکو بود که به تازگی مدیریت آن تغییر نموده است. به اتفاق متین و ام المتین به محل رستوران مذکور رفتیم و با انبوه جوانان ایرانی مشتاق مواجه شدیم که پیراهن تیم ملی را بر تن کرده و با شور و حرارت خاص دوران جوانی و نوجوانی به ابراز احساسات می پرداختند. نیم ساعت مانده به شروع بازی سالن رستوران پر شد و با شور و شوقی که میان جوانان بر پا بود کسی به کنسرت موسیقی سنتی کردی و آذری که در برابر جمعیت در حال اجرا بود توجه نمی نمود.
نکته جال توجه تنوع بافت شرکت کنندگان بود. خانمها و دختر خانمهای شرکت کننده هر کدام بسته به پایگاه خانوادگی و اعتقادی خودشان پوششهای گوناگونی داشتند که نقطه مشترک همه حمل پرچم ایران با آرم جمهوری اسلامی بود که از قبل کلاهها و تی شرتهای حاوی آرم و پرچم جمهوری اسلامی در میان جمعیت توزیع شده بود. اینکه خانمهای محجبه پرچم با آرم جمهوری اسلامی را به دور خود پیچیده بودند جای تعجب و شگفتی نداشت اما اقدام خانمها و وبویژه دخترهای جوان با پوشش کاملا غربی بویژه در روزهای بسیار گرم، جالب و در عین حال پارادوکسیکال بود.
آقای دکتر احمد جلالی* نیز همچون سایر جوانان و مردم پیراهن تیم ملی را به تن کرده بود که پشت آن نوشته شده بود "چو ایران نباشد تن من مباد".
در نیمه اول همانطور که همه شاهد بودیم تیم ما نسبتا خوب ظاهر شد و بعد از گل ایران فریاد شادی جوانان حاضر در پاله دو پرس تا چندین خیابان آن طرفتر هم شنیده می شد. البته این شادی جوانان و تمام ایرانیان خیلی پایدار نماند و در نیمه دوم بر اثر اشتباه دروازه بان و دفاع، دروازه ایران دو بار دیگر براحتی باز شد و آه از نهاد مردم ما برخواست. براستی طعم تلخ شکست را چشیدیم و چقدر دردناک بود. بعضی از جوانانی که با شور و حرارت در ابتدای بازی فریاد ایران ایران می کشیدند بعد از بازی می گریستند و زمزمه می کردند که باخت حق ما نبود و اگر اشتباههای بچه گانه درازه بان و دفاع نبود و بسیاری اما ها و اگر های دیگر حد اقل ما می توانستیم با نتیجه مساوی از میدان خارج شویم.
البته شخصا کارشناس فوتبال نیستم و شاید اطلاعاتم در خصوص مثلا ورزش تنیس بیشتر از فوتبال باشد اما همین وقدار می توانم بگویم که تیم ما در نیمه اول بیش از حریف فرصت گل زدن داشت اما سخاوتمندانه آن موقعیتها را از دست داد و پیروزی نسبتا راحتی را به مکزیک هدیه نمود.
در پایان این هفته به همراه جمع کثیری از دانشجویان عضو انجمن اسلامی دانشجویان پاریس برای تشویق ملی پوشان کشورمان عازم فرانکفورت خواهیم شد اما اگر قرار باشد بازی همینگونه باشد که نتیجه از پیش معلوم است و جز آه سرد و انبوهی از افسوس و اندوه مردم و جوانان ایرانی در ایران و سراسر جهان چیزی بعد از بازی نصیب ما نخواهد شد. در هر حال با اینکه به معجزه حد اقل در فوتبال اعتقادی ندارم برای تیم ملی فوتبال کشورمان آرزوی موفقیت می کنم.گزارشات تکمیلی بویژه در خصوص حواشی بازی ایران و پرتغال را بعد از بازگشت از آلمان خواهم نوشت.
* سفیر ایران در یونسکو