ليندا فلدمان نويسنده روزنامه كريستيان ساينس مانيتور با نوشتن مقاله‌اي به تشريح رويارويي جرج بوش و مطبوعات چاپ آمريكا پرداخته است. وي اين گونه آغاز مي‌كند: افشاگري 23 ژوئن روزنامه نيويورك تايمز و اغلب روزنامه‌هاي بزرگ و مشهور درخصوص برنامه دولت بوش پيرامون زير نظر گرفتن معاملا‌ت اقتصادي متهمان به ارتباط با شبكه تروريسم بين‌المللي به خودي خود جاي تعجب ندارد.24 سپتامبر 2001 رييس جمهور بوش اعلا‌م كرد: ما به بانك‌ها و مؤسسات مالي و اعتباري در سراسر جهان اطلا‌ع داديم كه ما با همكاري دولت‌هايشان از ايشان خواهيم خواست كه نسبت به مسدود كردن دسترسي تروريست‌ها به وجوه سپرده شده در حساب‌ها از خارج اقدام نمايند.
در اين اثنا و در پي افشاي جزييات برنامه سيا براي محاصره اقتصادي تروريست‌ها توسط نيويورك تايمز، اين روزنامه هدف حملا‌ت تند مقامات بلند پايه دولت بوش، متحدان او در كنگره و تحليلگران اردوي محافظه‌كاران قرار گرفت. معاون رييس جمهور، ديك چني نيز اين ابتكار عمل روزنامه نيويوركي را «بسيار زيان‌آور» دانست و اين مسئله كه جايزه پوليتزر به خاطر افشاگري در موارد مشابه اخيرا به روزنامه‌نگاران اين نشريه اهدا شده است را شرم‌آور خواند. اين جايزه پيش از اين به روزنامه‌نگاراني همچون جيمز ريسن و اريك ليشتبلو به خاطر تحقيق درخصوص شنود تلفن‌هاي افراد توسط آژانس امنيت ملي به ايشان اهدا شده است.پيتر كينگ، نماينده جمهوري خواه ايالت نيويورك و رييس كميسيون امنيت داخلي مجلس نمايندگان آمريكا اين اقدام مطبوعات را محكوم و آن را خيانت دانست و اعلا‌م كرد كه روزنامه‌هايي كه به اين كار اقدام كرده‌اند، بايد تحت تعقيب قرار گيرند. نشريه بسيار محافظه كار ناسيونال رويو نيز دولت را تشويق كرد تا مجوز ورود روزنامه‌نگاران نيويورك تايمز به كاخ سفيد را لغو كند.چند روز بعد اعضاي عالي‌رتبه جمهوري خواه مجلس نمايندگان نيز طي يك قطعنامه‌اي كه تصويب كردند افشاگري‌هاي اخير مطبوعات را محكوم كردند. در اين قطعنامه آمده است: هرچند وجود مطبوعات آزاد و مستقل براي بقاي آزادي در جامعه ضروري است اما نيويورك تايمز و ديگر نشرياتي كه اطلا‌عات حساس را جستجو مي‌كنند و تصميم دارند آن را يك جانبه منتشر نمايند، زندگي‌هايي را به خطر مي‌اندازند.
آخرين سنگر در برابر زياده روي قدرت
پشت اين جملا‌ت پر طمطراق، سئوالا‌ت جدي‌تر ديگري نهفته است. آيا براستي اخبار منتشره در مطبوعات مبني بر افشاي شيوه‌هاي شبكه‌هاي تروريستي كه براي تداوم گردش مالي‌شان استفاده مي‌شود، واقعا تلا‌ش‌هاي دولت را با بن‌بست مواجه كرده است؟ و آيا تلا‌ش‌هاي سياستمداران و هواداران محافظه كار آنها عليه روزنامه‌نگاراني كه اسرار دولتي را فاش مي‌كنند قادر است واقعا اثري بازدارنده روي رسانه‌هاي گروهي داشته باشد؟
توني سنوو، سخنگوي كاخ سفيد تاييد كرد: مقداري زمان لا‌زم است تا عمق زيان‌هاي وارده از كار اين نشريات به سرويس‌هاي اطلا‌عاتي مشخص شود.27 ژوئن پات روبرت سناتورجمهوري خواه كانزاس نامه‌اي به رييس مركز اطلا‌عات ملي جوآن نگروپونت نوشت و از او خواست تا نتايج كار اين مطبوعات داير بر افشاي برنامه تحت نظر گرفتن معاملا‌ت اقتصادي و نيز افشاگري‌هاي صورت گرفته درخصوص شنود تلفني و الكترونيك را بررسي كند.
جاناتان تورلي استاد حقوق در دانشگاه جرج واشنگتن اعتقاد دارد: مجادله در مورد افشاگري اطلا‌عات، به ويژه نشانگر است كه علا‌ئم خطرناكي از ضعف و سستي در نظام توازن قوا پديدار گشته است و مطبوعات از اين به بعد آخرين سنگر در برابر زياده روي قدرت كاخ سفيد هستند. اين استاد دانشگاه هم‌چنين مي‌گويد: افشاگري‌هاي اخير مطبوعات هم‌چون افشاگري واشنگتن پست درخصوص وجود زندان‌هاي مخفي سيا در خارج از آمريكا، نمونه‌هاي آشكاري براي دليل وجودي اولين اصلا‌حيه قانون اساسي هستند كه ازآزادي مطبوعات حفاظت مي‌كند و نيز بيانگر اهميت مطبوعات آزاد براي مديريت خوب امور عمومي‌جامعه است. آن چه كه اين دوره را تا اين حد متمايز مي‌كند هرچند استثنائا عدم حضور كم و بيش ساير عناصري است كه مانع زياده‌روي قدرت دولت مي‌شوند. نزد اين استاد دانشگاه روزنامه‌هاي بزرگ و مشهوري هم‌چون نيويورك تايمز و واشنگتن پست جرئت لا‌زم براي ايستادن در مقابل دولت را دارند اما تهديد تعقيب يك اثر بازدارنده‌اي بر روي روزنامه‌نگاراني كه براي روزنامه‌هاي كوچك كار مي‌كنند را دارد. بازداشتن روزنامه‌نگاران مثلا‌ ريور بند تايمز بسيار آسان‌تر خواهد بود تا روزنامه‌نگاران و نويسندگان نيويورك تايمز.
این مقاله از هفته نامه كوريه انتر ناسيونال چاپ پاریس ترجمه شده است که این نشریه هر هفته به باز انتشار مقالا‌ت مهم سياسي در نشريات برجسته اروپا و آمريكا مي‌پردازد