امروز به مراسم بزرگداشت ابه پیر در کلیسای نتردام پاریس رفتم. علیرغم سرمای استخوان سوز پاریس جمع کثیری از اهالی پاریس و حتی شهرستانها برای شرکت در این مراسم خودشان را به کلیسای بزرگ و قدیمی نتردام پاریس رسانده بودند.
پیش از شروع برنامه شخصیتهای سیاسی و حکومتی و هنرمندان و نویسندگان از درب VIPوارد مراسم می شدند.
دومینیک دویلپن نخست وزیر و ژاک شیراک رئیس جمهور یکی پس از دیگری برای شرکت در این مراسم با خودروهایشان جلوی کلیسا پیاده شدند و در حالیکه خبرنگاران و عکاسان در گرفتن عکس و فیلم با هم مسابقه گذاشته بودند وارد کلیسا شدند. هنگام پیاده شدن نیکولا سارکوزی وزیر کشور و نامزد جناح راست برای انتخابات ریاست جمهوری فرانسه مردم ناظر یکصدا او را هو کردند !
میشل الیوت ماری ، ژیسکاردستن ، فرانسوا بایرو و سایر وزراء و شخصیتهای سیاسی و فرهنگی در این مراسم حضور یافته بودند.
در میان هنرمندان ژان رونو هنرپیشه مشهور فرانسوی هم دیده می شد که مفصل از ایشان عکس گرفتم.
برنامه با کمی تأخیر شروع شد. جایگاه خبرنگاران طبق معمول به صحنه نزدیک بود و نیروهای امنیتی اجازه دادند دقایقی خبرنگارن و عکاسان برای گرفتن عکس و فیلم به جایگاه شخصیتهای سیاسی نزدیک شوند.
با استقرار ژاک شیراک در صندلی مخصوصش که جلوتر از بقیه مردم بود و پس از انتقال جنازه ابه پیر به جلوی جمعیت و در مقابل جایگاه ، مراسم آغاز شد.

کاردینالها و مقامات روحانی کلیسا هر کدام به فراخور حال و رابطه خود با ابه پیر به تکریم و بزرگداشت این شخصیت روحانی و حامی بی پناهان و خیابان خوابهای فرانسه پرداختند.
امائیس (EMMAUS) نام سازمان خیریه ای بود که حدود پنجاه سال قبل توسط ابه پیر بنیانگذاری شده بود تا به کمک به خیابان خوابها و بی سرپناهان بپردازد. این نام از منزلگاهی در نزدیکی بیت المقدس گرفته شده است که مسیح در آنجا بی سرپناهان را جای می داد و همچنین مترادف با امید نیز می باشد.

مراسم احترام به شخصیت بشر دوست ابه پیر تا ساعت 13 بطول انجامید. ضمنا پیام سکرتر پاپ بندیکت شانزدهم نیز در تکریم ابه
پیر قرائت شد.
از دیگر نکات جالب این مراسم باشکوه استقرار جمعی از خیابان خوابهای پاریس در محل مخصوصی کنار مسئولان بلندپایه سیاسی بود. این افراد که سخت برای ابه پیر اشک می ریختند با همان سر و وضع ژولیده و نابسامان در مراسم شرکت کرده بودند اما بیش از سایرین غم فراق ابه پیر را درک می کردند .
دلیل بوباکر به نمایندگی از مسلمانان فرانسه و جمعی از نمایندگان سایر ادیان و مذاهب نیز در محل مخصوصی نشسته بودند و در قسمتی از برنامه برای ادای احترام بالای تابوت ابه پیر حاضر شدند.شیراک به بوباکر احترام خاصی گذاشت که متمایز از نمایندگان سایر ادیان بود.

نکته حائز اهمیت برای من نحوه مواجهه شهروندان فرانسوی با رئیس جمهور ، نخست وزیر و سایر مقامات عالیه مملکتی بود. مردم ، روحانیون و سایر اقشار حاضر در برنامه قبل از شروع مراسم و حتی پس از اتمام آن کمترین اعتنایی به این صاحب منصبان نمی نمودند. این نحوه رفتار نه لزوما به معنی پائین بودن محبوبیت ایشان بلکه به معنی آنست که چون این افراد زائیده یک نظام دموکراتیک هستند موقتا اهمیت یافته اند و بعد از دوره مسئولیت همچون سایر مردم خواهند بود برخلاف آنچه که در نظامهای توتالیتر جریان دارد. در این نظامهای که دموکراسی و رأی مردم اساسا جایگاه تعیین کننده ای ندارد افراد و شخصیتها بخودی خود حائز اهمیت هستند نه الزاما جایگاهها و مناصب.
مثلا در ایران خود ما وقتی رئیس جمهور و یا یک وزیر در مجلسی حضور می یابند افراد سعی می کنند به هر نحو مقتضی عرض ارادت و چاپلوسی بنمایند اما این نوع رفتار را در نوع رابطه مردم و مسئولان فرانسوی اصلا مشاهده نکردم.
شیراک پس از اتمام مراسم در حالیکه فقط یک محافظ اورا همراهی می کرد در میان مردم از سالن کلیسای نتردام خارج شد. هنگام خروج من دقیقا پشت سر او بودم و دقت می کردم ببینم سایر مردم چگونه با او برخورد می کنند و دیدم مردم دور و بر او صرفا به یک بونژوغ ساده بسنده می کردند و برخی از مردم هم حتی از کنارش بدون هیچ حرفی رد می شدند، نخست وزیر و سایر وزراء که دیگر جای خود دارد.
سرمای سخت پاریس اشکهای خیابان خوابها را در غم فراق ابه پیر به بلورهای یخ تبدیل می کرد و جای خالی این روحانی مردم گرا را بیش از پیش برای بی پناهان و فقرا محسوس بود.
براستی چه تبلیغ دینی بهتر از اینکه روحانیون آن دین در کنار فقرا باشند و نه در کنار حاکمان و دولتمردان. باید در این باب بیشتر اندیشید ...
یاد و خاطره ابه پیر زنده و جاوید باد