دیشب لحظاتی پس از پایان اخذ رأی در فرانسه اولین نتایج تخمین زده شده از سوی مؤسسات نظر سنجی و برپایه اطلاعات رسیده از صندوقها حکایت از راه یابی خانم سگولن روآیال از حزب سوسیالیست و آقای نیکولا سارکوزی از حزب او ام پ به مرحله دوم داشت.
آمار و ارقام ارائه شده از سوی رسانه ها مرتب در حال بالا و پائین رفتن می رفت اما آنچه که تغییر نکرد رتبه نامزدها و قطعیت راه یابی دو نامزد مذکور به مرحله دوم بود.
شبکه های فرانسوی همچون هر انتخابات دیگری پوشش وسیعی به این انتخابات دادند اما بر خلاف ایران سعی زیادی برای تشویق مردم برای شرکت در انتخابات بخرج نمی دادند. نه موسیقی های ملی پخش می شد و نه حضور مردم مشت محکمی بر دهان این و آن محسوب می شد. از اینها گذشته نه با مشارکت 54 درصدی مردم در انتخابات 2002 نظام فرانسه تضعیف و نه با مشارکت 84 درصدی این دوره نظام مذکور تقویت شد زیرا اساسا سیستم نظام حکومتی این مراحل را پشت سر گذاشته است.
پیش از پرداختن به تحلیل نتایج بد نیست اشاره ای به تحریم کنندگان این انتخابات نیز داشته باشم. تحریم کنندگان در واقع دو دسته بودند ، اول کسانی که مردم را به عدم شرکت در انتخابات دعوت می کردند و دوم گروهی که مردم را دعوت به دادن رأی سفید می کردند. باز در مقام مقایسه باید به آزادی تحریم کنندگان در حد انتشار پوسترهایی مبنی بر دعوت مردم به عدم شرکت در این انتخابات اشاره نمود. این اقدام به هیچ وجه در راستای تضعیف نظام تلقی نمی شد و مبلغین آن مورد پیگرد قرار نگرفتند و آزادانه به کار خودشان می پرداختند البته در نهایت معلوم شد که فقط 53/15درصد از مردم واجد شرائط به ندای ایشان پاسخ مثبت دادند و در این انتخابات شرکت نکردند. بطور کلی تحریم کنندگان این انتخابات چندان پایگاهی در میان مردم نداشتند و صدای ایشان نیز خیلی شنیده نمی شد.
بلافاصله بعد از اتمام اخذ رأی اولین نتایج بر اساس تخمین های صورت گرفته اعلام شد و تا امروز صبح دوشنبه کار جمع بندی نتایج آراء ادامه داشت و در ابتدای وقت اداری نتایج قطعی حاکی از 31 درصد برای نیکولا سارکوزی و 25 درصد آراء برای خانم سگولن روآیال بود.
مهمترین سئوال از نامزدهای ناکام این بود که در مرحله دوم از کدام نامزد راه یافته حمایت می کنند. بطور کاملاً طبیعی نامزدهای چپ که تعدادشان به شش نفر هم می رسید تقریبا همه اعلام کردند برای شکست دادن نیکولا سارکوزی به خانم سگولن روآیال رأی خواهند داد. تا اینجا باید طرفداران حزب سوسیالیست از این حمایت و یکدست شدن چپها خوشحال باشند اما نکته مهم و حیانی اعلام حمایت ژان ماری لوپن نامزد جبهه ملی فرانسه با حدود 10 درصد رأی و فرانسوا بایرو با 19 درصد رأی می باشد که هنوز نامشخص می باشد. این دو حزب که به نوعی هر دو در جریان راست فرانسه دسته بندی می شوند به طور طبیعی باید از سارکوزی حمایت کنند که در آنصورت کار خانم روآیال بسیار سخت خواهد شد اما برخی تحلیلگران اعتقاد دارند حزب آقای لوپن به دلیل حملات شدید سارکوزی به ایشان در عین یافتن وجوه مشترک با او ام پ در دوره دوم اعلام بیطرفی خواهند کرد و به حمایت از سارکوزی نخواهند پرداخت.
فرانسوا بایرو و حزب او د اف که در مرحله اول با استقبال گسترده ای مواجه شدند در عین حالی که برنامه های ارائه شده از سوی ایشان بیشتر رنگ و بوی چپ داشت اما احتمالاً سارکوزی حمایت خواهند کرد. هرچند برخی اعتقاد دارند شاید این حزب اعلام بیطرفی نماید .
یک سئوال اصلی اینجا مطرح می شود که از منظر ایران ( یا شاید دقیقتر بگویم از منظر جمهوری اسلامی ایران) انتخاب کدام یک بهتر یا کمتر بد از دیگری می باشد؟ در جواب باید گفت که خیلی میان این دو نامزد اختلافی در زمینه نحوه برخورد با ایران مشاهده نمی شود و هر دو در واقع بشدت ضد احمدی نژادی هستند و قول داده اند در صورت انتخاب احمدی نژاد را به کاخ الیزه راه ندهند اما شاید در این ضدیت سنتاً سوسیالیستها ریشه دار تر و سرسختتر باشند. هر چند سارکوزی ، احمدی نژاد را با هیتلر مقایسه کرد و از جهت نزدیکی او به مواضع نو محافظه کاران آمریکایی نمی توان انتخاب او را به نفع جمهوری اسلامی دانست اما به نسبت خانم روآیال که در برابر رفتار جمهوری اسلامی غیر قابل انعطافتر می نمایاند شاید کمتر کار به جاهای باریک بکشد.
سارکوزی به نوعی یک پراگماتیست است و عملاً نشان داده که در برابر جمهوری اسلامی حاضر به بده و بستان است و جاهایی هم به نفع نظام اسلامی گام برداشته بویژه در برخورد با مجاهدین خلق حمله به مقر ایشان در حومه پاریس در سال 2003. بر این پایه نمی توان یکسره او را جزو اردوگاه آمریکایی ها دانست زیرا بارها اعلام کرده از عدم شرکت فرانسه در جنگ عراق و همراهی ننمودن آمریکا خشنود است و از شیراک تشکر می کند.
این روزها به دلیل یک پروژه تحقیقاتی در خصوص تاریخ اروپا سر در روزنامه های فرانسوی دهه هشتاد و هفتاد دارم و برایم جالب بود که دیدم خانم آرلت لاگیه و آقای ژان ماری لوپن در انتخابات ریاست جمهوری سال 1974 نیز داوطلب بوده اند و اکنون پس از 33 سال باز هم دراین رقابت حضور دارند و خسته هم به نظر نمی رسند. ژان ماری لوپن در آن سال 7/0 درصد رأی و آرلت لاگیه 3/2 درصد رأی آورده بودند.
از دیگر نکات قابل ذکر در حاشیه این انتخابات میزان دقت بالای نظر سنجی های ارائه شده در روزهای پیش از انتخابات می باشد. مؤسسات نظر سنجی فرانسوی نشان دادند بدور از تأثیر گذاریهای سیاسی و تبلیغاتی کار خوشانرا درست انجام دادند برخلاف آنچه که هنوز در ایران ما درست جا نیافتاده است و ازاین ابزار برای تبلیغات استفاده می شود و اساساً جنبه علمی ندارد.
سوسیالیستها سعی دارند پیروزی بزرگ سال 1981 را دوباره تکرار کنند. در آن سال شیراک ژیسکاردستن از جناح راست و وسط و میتران و ژرژ مارشه از حزب سوسیالیست و کمونیست به رقابت پرداختند و در نهایت میتران و ژیسکار به مرحله دوم راه یافتند و شیراک از ژیسکار و مارشه از میتران حمایت کرد و نهایتا میتران برنده شد و برای اولین بار یک سوسیالیست رئیس جمهور فرانسه شد.نکته حائز اهمیت که سوسیالیستها به آن اشاره می کنند این است که در این انتخابات ژیسکار در مرحله اول از میتران جلوتر بود و علیرغم حمایت شیراک از ژیسکار که 18 درصد هم رأی با خود داشت ، باز هم میتران برنده شد.
از آن سال سوسیالیستها هر دوره تلاش زیادی نمودند اما موفق نشده اند آن پیروزی را تکرار کنند و اینبار می خواهند به رؤیای خودشان جامه عمل بپوشانند. در 2002 حتی به مرحله دوم هم نرسیدند اما در 1995 که ژوسپن و شیراک به رقابت با هم پرداختند به پیروزی نزدیک شده بودند.
آخرین نظر سنجی ها حکایت از پیروزی سارکوزی دارد اما طرفداران سگولن می گویند او میتران دوم خواهد شد و علیرغم عقب بودن آرائش از سارکوزی و حمایت راستها باز هم برنده می شود ، خواهیم دید.