بنام خدا،
بعد از آن مطلب سابق (شعر كذائی) كه نه با حرفه روزنامه نگاری شما و نه سبقه و نحوه انتقادی (شعری انبوه از اهانت و ...) و نه با بسیاری از چیزهای دیگر مطابقت داشت، و بعد از مدتها، یك مطلب بسیار مفید و حرفه ای از شما بالاخره چاپ شد. در این زمینه (انتقاد من به شما) بعدا می توانیم سخن بگوئیم. اما در اینجا از كار مفیدی كه انجام دادی و یك كتاب شناسی در مورد پرونده هسته ای ایران ارائه كرده ای تشكر می كنم. امیدوارم این سبك كار نسبتا علمی، خبرنگارانه و مفید را بیشتر توجه كنی. اما ای كاش كارت را با بررسی بیشتر كتابهای مربوطه در این زمینه كامل می كردی. كتب زیادی در این زمینه وارد بازار شده است كه هیچ اشاره ای به آنها نشده است. كتبی كه بعضا بدلیل اینكه كاملا ضد ایرانی هستند به انعكاس بسیاری در رسانه های فرانسوی نیز روبرو شده اند. ای كاش این امر را موضوعی بررسی می كردی، مثلا كتب را بر اساس گرایش آنها به سود برنامه هسته ای ایران، ضد برنامه هسته ای، كتب تحلیلی غیر جانبدارانه یا تاریخ نگارانه تقسیم و یك كار بسیار با ارزش از كار در می آمد. در هر حال امیدوارم این سبك را كه با حرفه شما مطابقت دارد ادامه دهی و از نقل مطالب، انعكاس مطالب غیر تحلیلی و مطلقا جاندارانه پرهیز نمائی...
سید محمد سعید طاهری موسوی

این مطلب در مورد موضوع تبرک قند از سوی رهبر فرزانه!!!!! است.
حرفتان کاملا درست است. اشکال از خامنه ای نیست. اشکال از آنجاست که فردی را قدرت مطلق داه ایم و مسولیت هم نمی خواهیم. به کسی جواب گو نیست. خود را محور عالم می داند و برگزیده حق. اشکال در نفی حق مردم است و استبداد. هر مستبدی محملی دارد. یکی بر زور نظامی تکیه می کند دیگری بر مذهب و خرافه و عوام گرایی. خامنه ای می داند که عوام و خرافه پرستان حامی خلافت اویند از اینرو خرافه کرایی روشی است که ایشان برای تقویت استبداد از آن بهره می گیرد و اتفاقا این روش در کنار درآمد بی حساب نفت او را از ملت بی نیاز کرده است. به نظر من مرد باهوشی است و می داند چگونه از ... بار بکشد.

آقای موسوی گرامی ، احمدی نژاد بارها و بارها در گفتار و کردار به فهم و شعور میلیونها ایرانی اهانت کرده است حالا این چهار خط شعر شما را می آزارد؟ دست بردار آقا جان . مگر نخواندی اخیرا فهم منتقدین خودش را کمتر از بزغاله دانسته است؟ یا نمی خوانی یا نمی خواهی بخوانی. در برابر اینهمه اهانت و سبک سری او این شعر خیلی هم خوب بود. زندگی در اروپا و غرب و آشنایی با دستاوردهای مثبت این دیار خیلی ها را دچار تحولات مثبت کرد الا شما بپّا در جا نزنی...

بنام خدا
در پاسخ به دوستمان،
اولا من معتقد به توهین در مباحث سیاسی نیستم، حالا از طرف هر جناح یا هر فرد دیگری كه می خواهد باشد و در آداب اسلامی پاسخ اهانت و توهین اصولا سكوت و بزرگواری است. اما از طرف دیگر انتقاد را نه تنها یك حق بلكه یك تكلیف مقدس قلمداد می كنم و وظیفه همه كسانی می دانم كه دوست دارند از این طریق مسائل را «اصلاح» كنند. جمع این دو مسئله اینست كه در مقابل سیستم سیاسی آقای احمدی نژاد بهترین راهكار انتقاد منصفانه و سازنده است. بنظر من بهترین راه ممانعت از اصلاحات توهین می باشد چرا كه به طرف مقابل اجازه می دهد كه از این مسئله بسود خود بهره برداری كند و حتی مجوز معامله همسان را به او می دهد.
ثانیا، قبول دارم كه ادبیات سیاسی آقای احمدی نژاد یك ادبیات سیاسی بسیار سطح پائین است كه از سطح سیاسی و اجتماعی مجموعه ای بنام ایران بسیار پائین تر است. و این مسئله تحلیل های فراوانی دارد و ریشه هائی. در اینجا قصد اینكه چرا اینگونه شد نیست، اما متاسفانه از ایرادهای دمكراسی (شما بخوانید دمكراسی نسبی یا فعلا حداقلی) اینست كه افراد در هر سطحی می توانند به هر سطحی راه یابند. لذا فعلا باید با بهترین راههای سیاسی اخلاق محور سعی كرد كه از تكرار این مسئله جلوگیری كرد، و لذا احساس حقیر اینست كه روشهای غیر اخلاقی یا .... سرعت تحولات سیاسی مثبت را در این پروسه كاهش خواهد داد، بلكه آنرا خنثی می كند. امروزه افتخار برخی در اینست كه مورد توهین جماعتی قرار گرفته است، لذا معلوم می شود كارش مثبت بوده است!!! اگر شما اینرا ترجیح می دهید بسم الله، من تلاشم اینست كه اگر بتوانم و بشود روش انتقاد سازنده و اخلاق محور را در پیش گیرم..... اصل اساسی اینست كه روش آقای احمدی نژاد یا بطور كلی هر انسان جایز الخطا شاید «عكس العمل» ناخودآگاهانه تلقی شود، نه یك «عمل آگاهانه»، حتی اگر در هر حال مذموم و مطورد بحساب آید. اگر كسی دوست دارد به او توهین شود، بهترین راه اینست كه خود نیز به دیگران توهین كند یا حتی به توهین دیگران نیز توهین آمیز پاسخ گوید...
ثالثا، من از وقتی در اروپا زندگی می كنم، ارزش اخلاق اسلامی را بهتر و بیشتر درك می كنم. من هم تقریبا هفت سالیست كه در پاریس هستم. برای بهتر شناختن فرهنگ خود، بهترین عامل سفر می باشد. اما در غرب ادبیات سیاسی بخصوص بین خودی ها (هم میهنی ها) همیشه توهین بار نیست، اگر چه در این خطه توهین تنها عامل تخلیه احساسی بحساب می آید كه راهی برای جلوگیری از خشونت !!! قلمداد می شود. در حالیه در آداب اسلامی ما، نه تنها توهین در تمام جوانب آن، بلكه حتی تسمیه و خصلت دادن های مزاح گونه نیز مطرود است، چه اینكه باعث كدورت خاطر همگان می شود... مكتبی كه كامل كردن اخلاق را هدف اصلی بعثت پیامبرش می داند، بی تردید با روشهای خشونت زا و كدورت آفرین مخالفت می كند، حال از طرف هركس كه می خواهد باشد، و در هركجا كه می خواهد زندگی كند. من در اروپا یاد گرفتم كه بهترین دشمن «اسلام» و «شرق» اینست كه خودمان با رفتار خودمان، باعث تحقیر و اهانت و بدرفتاری دیگران بشویم... در ایران این مسئله را با این شدت احساس نكرده بودم... چرا كه در تعامل با «دیگران متفاوت» است كه انسان به ماهیت «خود» پی می برد. اما ای كاش شما هم فرصت كنید و كمی سفر كنید و كمی این اروپائیان را می شناختید یا بهتر می شناختید... تا بدانید كه ریشه این «دستاوردهای مثبت» چه جنایتها و چه تحقیر ها و چه ظلم ها كه نبوده است...حتی اگر آنها با پنبه سر بشر را ببرند... برای مثال در حالی از حقوق بشر سخن می گویند كه خود حقوق مسلم و طبیعی اقلیت های خود را برسمیت هم نمی شناسند... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...
سید محمد سعید طاهری موسوی

جناب میردامادی
استفاده کردم و آموختم .امیدوارم نقد و بررسی کتابهای منتشره در فرانسه در خصوص ایران ادامه یابد.واقف هستم که تهیه و خواندن آنها وقت و هزینه می طلبد و نیازمند یک کار جمعی است ،اما همین امر نیز مغتنم است .با آرزوی به روزی.